Stres

Bez stresu człowiek przestałby działać i przestałby istnieć. Stres jest normalnym zjawiskiem biologicznym, stanowiącym reakcję organizmu na wszelkie stawiane mu wymagania zarówno fizyczne jak i psychiczne. Każdy bodziec, który zmienia stopień gotowości człowieka do działania stanowi stres. Ten cudowny mechanizm z jednej strony zapewnia nam przetrwanie a z drugiej po prostu zabija nas i niszczy.

Dlaczego tak się dzieje?

Problem tkwi nie w istnieniu samego mechanizmu stresu, ale w codziennym jego nadmiarze, co przy braku umiejętności radzenia sobie ze stresem powoduje kumulację jego niekorzystnych skutków w naszym organizmie. Inaczej jest ze stresem o umiarkowanym poziomie. Ten bowiem połączony z odpowiednią ilością wypoczynku i relaksu może być nawet korzystny i przyjemny. Czujemy wtedy, że żyjemy i kiedy radzimy sobie z nim doskonale nie stanowi on zagrożenia dla naszego zdrowia. Nadmiar stresu natomiast często bywa fatalny w skutkach. Zdarzają się przypadki, że nagły i wyjątkowo silny stres doprowadza kogoś do natychmiastowej śmierci a nadmierny, ale długotrwale działający stres bez możliwości odreagowania i wypoczynku niszczy nas powoli, ale w konsekwencji równie skutecznie. Dzieje się tak dlatego, że mechanizm stresu powoduje zmiany fizjologiczne w organizmie człowieka. Osoba odczuwająca stres jest między innymi pobudzona emocjonalnie, ma przyspieszoną akcję serca, wyższe ciśnienie krwi, przyspieszony oddech, podwyższone stężenie cukru we krwi, napięcia w mięśniach i wiele innych objawów, które po dłuższym czasie trwania doprowadzają organizm ludzki do wyczerpania i utrwalają się oraz manifestują w postaci poważnych chorób i dolegliwości. Według badań naukowych nadmiar stresu i brak praktycznych umiejętności, jak sobie z nim skutecznie radzić jest jedną z głównych przyczyn większości występujących obecnie chorób i zaburzeń emocjonalnych w zachodnich społeczeństwach. Dziś życie w napięciu, pośpiechu i rywalizacji jest powszechnym zjawiskiem. Atakowani jesteśmy milionem informacji, wciąż o coś zabiegamy, martwimy się o przyszłość i rozpamiętujemy krzywdy i błędy popełnione w przeszłości. Nakładamy na siebie zbyt wiele obowiązków i odpowiedzialności, chcemy być doskonali, lepsi, ważniejsi i mądrzejsi. Jesteśmy bezwzględni wobec własnych słabości i podatności na zranienia. Wymagamy od siebie zbyt wiele a dajemy sobie zbyt mało czasu, zrozumienia, miłości i akceptacji, ale tylko wtedy, gdy jesteśmy wewnętrznie rozluźnieni i akceptujemy siebie takich, jakimi jesteśmy, możemy uwolnić się od nadmiernego napięcia i odreagować nagromadzony latami stres.

Skutecznym sposobem osiągnięcia takiego stanu jest relaksacja. c.d. >>